Chodzi o to, by pobierać serce od pacjenta, u którego stwierdzono śmierć na skutek zatrzymania akcji układu krążenia i układu oddechowego, czyli będącego w stanie tzw. śmierci klinicznej. Mózg takiego człowieka jest nieprzerwanie aktywny. Funkcje krążenia i oddechowe byłyby wtedy podtrzymywane sztucznie, tak by serce mogło być w pewnym momencie pobrane i przekazane osobie potrzebującej. Potrzebna byłaby na to zgoda rodziny.

Do tej pory transplantacja serca możliwa jest po stwierdzeniu śmierci mózgu. Dopiero rozpoznanie tego rodzaju śmierci pozwala na zaprzestanie dalszego, niecelowego leczenia oraz na pobranie ze zwłok narządów do celów transplantacyjnych. W Polsce definicja śmierci jako śmierci całego mózgu obowiązuje od 2007 r.

„By organy były w jak najlepszym stanie”

Choć propozycja wydaje się przesuwać granice moralne związane z wieloma definicjami życia i śmierci człowieka, to argument lekarzy jest bardzo konkretny: co roku w Wielkiej Brytanii z powodu braku organów od dawców umiera nawet tysiąc osób. Dawców jest po prostu za mało.

Sami naukowcy zadają sobie pytanie, czy propozycje nie idą za daleko. „Fakt, że osoba jest uznana za zmarłą z powodu wstrzymania funkcji oddechowo-krążeniowych, i przeszczepienie takiego serca, którego funkcje podtrzymywane są przez wtłaczanie krwi i tlenu, są bardzo trudne do akceptacji i wymagają jeszcze dokładnego wyjaśnienia” – można przeczytać w raporcie Brytyjskiego Stowarzyszenia Medycznego (BMA), który cytuje „Guardian”.

- To są działania uprzedzające, by nie czekać, aż pacjent będzie uznany za martwego, bo nie funkcjonuje już jego mózg. Lekarze brytyjscy chcą rozpocząć odpowiednie działania, zanim pacjent będzie martwy z punktu widzenia obowiązującego prawa. Chodzi przede wszystkim o to, by organy były w jak najlepszym stanie – wyjaśnia dr Paweł Łukow, bioetyk z Uniwersytetu Warszawskiego.

Specjalne sale?

Największe kontrowersje budzi to, że organy dawców byłyby za pomocą specjalnych metod respiracyjnych, zwanych w świecie medycznym „elective ventilation”, sztucznie podtrzymywane przy życiu. Na przykład pacjenci z ciężkim wylewem mogliby jeszcze leżeć w specjalnych salach, a ich organy czekać na biorcę. Już ta wizja niejako farmy organów wydaje się kontrowersyjna z etycznego punktu widzenia.

Metodę taką, jak pisze „Guardian”, stosowano już w jednym ze szpitali w Exeter. Od 1988 r. liczba potrzebnych organów od dawców wzrosła o połowę. Jednak w 1994 r. brytyjski departament zdrowia uznał ją za niezgodą z prawem. Pojawiały się wtedy także głosy, że przetrzymywanie pacjentów w takim stanie przypomina właśnie farmę, gdzie wegetują ludzie. Problemem było również to, że podaje się takim osobom medykamenty, ale nie po to, by je leczyć, ale po to, by korzystali z tego inni.

Lekarze mogą działać zbyt wcześnie

Naukowiec z UW nie do końca zgadza się z opinią, że pomysł jest kontrowersyjny, Uważa, że „powinniśmy rozpatrywać to bardziej w kategoriach zgody niż tego, w którym momencie uznamy człowieka za zmarłego”. – Jeżeli funkcjonujemy w takim systemie jak brytyjski, gdzie potrzebna jest wyraźna zgoda na dawstwo organów, to nie powinno to budzić kontrowersji. Inaczej u nas, kiedy potrzebna jest tzw. zgoda domniemana – jesteśmy dawcami, o ile nie wyrazimy wcześniej sprzeciwu.

Dr Łukow największy problem widzi w naszym aparacie pojęciowym, który coraz częściej nie przystaje do zmieniającej się rzeczywistości. Czy pomysł Brytyjczyków może być moralnie nie do zaakceptowania?

- Nie wydaje mi się. Takie działanie powinno być obwarowane przecież zgodą. Patrząc jednak z praktycznego punktu widzenia, nie wyobrażam sobie jednak, by zbyt wiele osób wyraziło na to zgodę. Może pojawić się obawa, że lekarze mogą o chwilkę za wcześnie rozpocząć działania – zauważa.

Źródło: gazeta.pl

Jak poinformowała Dorota Hedwig, prezes PTWM, od stycznia dla polskich chorych została zamknięta droga do przeszczepu w wiedeńskiej klinice AKH, jednym z największych i najbardziej doświadczonych ośrodków w Europie, który zajmuje się przeszczepami płuc.

W latach 2006-2010, dzięki pozyskanemu przez PTWM sponsorowi, w AKH wykonano 12  operacji. Od 2010 roku część przeprowadzanych tam przeszczepów była także współfinansowana przez NFZ. W sumie przez sześć lat dzięki przeszczepom płuc uratowano 19 młodych ludzi. Teraz nie ma już takiej możliwości.

Ze statystyk wynika, że w światowych ośrodkach trzy miesiące po operacji transplantacji płuc przeżywa około 80 proc. pacjentów. Pięć lat przeżywa ponad połowa pacjentów po przeszczepie. Wśród pacjentów kwalifikujących się do przeszczepienia płuc chorzy na mukowiscydozę stanowią najtrudniejszą grupę.

Są to młodzi ludzie, najczęściej w stanie skrajnego wyniszczenia, wielokrotnie hospitalizowani i leczeni z powodu infekcji.

Najtrudniejszy pacjent

Mukowiscydoza jest chorobą uwarunkowaną genetycznie. Objawia się głównie przewlekłymi dolegliwościami układu oddechowego – śluz zakleja oskrzela i oskrzeliki, utrudniając oddychanie. Zalicza się ją do tzw. chorób rzadkich.

Po wielokrotnych infekcjach płuca pacjentów z mukowiscydozą są tak zniszczone, że jedyną możliwością przedłużenia życia jest wykonanie transplantacji. Choroba dotyczy nie tylko płuc, ale całego ustroju. Lekarze muszą być przygotowani na wiele powikłań. W przypadku mukowiscydozy transplantacja musi dotyczyć obu płuc.

Na mukowiscydozę cierpi w Polsce około 1700 osób. W 2011 roku w kraju wykonano w sumie 15 przeszczepów płuc, w tym jedną pionierską operację u chorego na mukowiscydozę. Dokonał tego zespół pod kierunkiem dr Jacka Wojarskiego w Śląskim Centrum Chorób Serca (SCCS). Jak do tej pory to pierwszy i ostatni taki przeszczep w naszym kraju.

W ocenie specjalistów z SCCS w Polsce istnieje potrzeba około 10-15 przeszczepień płuc u takich pacjentów rocznie. Na razie jednak nie ma szans na przeprowadzenie takiej ilości operacji w Polsce. Dzięki inwestycjom w SCCS po 2014, kiedy w Zabrzu powstanie narodowy ośrodek transplantacji serca i płuc, ich liczba ma się znacząco zwiększyć.

PTWM walczy o chorych

- Wysłaliśmy listy z prośbą o wyjaśnienia i plany związane z akcesją Polski w Eurotransplancie m.in. do ministra zdrowia, do konsultanta krajowego w dziedzinie transplantologii klinicznej prof. Wojciecha Rowińskiego, do dyrektora Poltransplantu prof. Romana Danielewicza. Na razie nie otrzymaliśmy żadnych konkretnych odpowiedzi – mówi Dorota Hedwig.

Prezes PTWM mówi z rozgoryczeniem, że brak członkostwa praktycznie zamyka chorym na mukowiscydozę szansę na leczenie i na dalsze życie. – Przez wiele lat walczyliśmy o szansę dla chorych a dzisiaj jesteśmy w takim samym miejscu jak sześć lat temu – dodaje.

Dorota Hedwig wyjaśnia, dlaczego na początku roku zmieniła się nagle sytuacja polskich chorych na mukowiscydozę. Dotychczas prof. Walter Klepetko, kierownik Kliniki Kardiochirurgii i Torakochirurgii w wiedeńskiej AKH, szedł polskim pacjentom na rękę, ale cały czas w korespondencji pojawiała się informacja o konieczności przystąpienia Polski do Eurotransplantu.

- Od początku roku w Wiedniu zapewne nakazano uszczelnić system dla członków Eurotransplantu. Odmówiono przeszczepów nie tylko nam, ale także trzem innym państwom nie należącym do tej organizacji – dodaje Hedwig.

Prezes PTWM przyznaje, że spore nadzieje wzbudził pierwszy udany przeszczep płuc u chorego na mukowiscydozę przeprowadzony w Zabrzu. Jednak wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że można  tam wykonać zaledwie jedną, dwie takie operacje.

- Z pewnością zabrzański ośrodek to nadzieja na przyszłość. Gdyby rocznie można było wykonywać przynajmniej osiem takich operacji… – mówi Hedwig.

Klinika w Wiedniu odmówiła wykonania przeszczepów chorym z Polski, ponieważ Eurotransplant wymaga, aby każdy pacjent przechodził przez system alokacji zgodny z wymogami tej organizacji. Poprzednio było inaczej.

- Pozostają jednak jeszcze inne ośrodki: w Hanowerze, Kopenhadze, w Londynie. Trzeba pamiętać, że ta sytuacja tym bardziej mobilizuje nas, abyśmy robili więcej przeszczepów w Polsce, bo te zagranicą bardzo dużo kosztują. Trzeba jednak także rozumieć chorych i ich rodziny. Ci pacjenci umierają – dodaje prof. Marian Zembala, dyrektor SCCS.

Milion euro za przeszczep

- Polska nie jest członkiem Eurotransplantu, ale współpracujemy z tą organizacją i kiedy jest to możliwe, wykonujemy przeszczepy. Tam również jest niedobór narządów, podobnie jak w Polsce – mówi prof. Wojciech Rowiński, konsultant krajowy w zakresie transplantologii klinicznej. Konsultant wskazuje też, że na problem trzeba spojrzeć znacznie szerzej.

- Niedawno pojawiła się kwestia jednoczasowego przeszczepu wątroby i płuc u chłopca z mukowiscydozą. Za operację ośrodek w Paryżu zażądał… miliona euro. To oznaczałoby, że 30 chorych w Polsce nie miałoby przeszczepu wątroby, bo to takie same pieniądze. To jest  problem  etyczny: kto ma prawo decydować, kto ma żyć a kto umrzeć… – dodaje prof. Rowiński.

Eurotransplant nie jest organizacją instytucjonalnie powiązaną z UE. To dobrowolne zrzeszenie państw, które chcą działać we wspólnej przestrzeni i mieć wspólną listę oczekujących na przeszczepienie. W Eurotransplancie zrzeszone są takie państwa jak Austria, Niemcy, Belgia, Holandia, Luksemburg, Chorwacja, Słowenia.

Dlaczego bez nas?

Jak opisuje prof. Danielewicz, wpisanie każdego chorego na listę osób oczekujących w Eurotransplancie wymaga uiszczenia konkretnej opłaty. To w przypadku Polski przełożyłoby się na około 3 mln zł w skali roku.

- Nie wiem, czy oczekiwane korzyści by to rekompensowały. Innym problemem jest sposób typowania chorych, czyli doboru immunologicznego biorca–dawca, który jest zupełnie inny niż obowiązujący w Polsce. Wchodząc do Eurotransplantu musielibyśmy to zmienić, aby mieć kompatybilny sposób typowania tkankowego. To wymaga poważnych zmian organizacyjnych i znacznych nakładów finansowych – wyjaśnia prof. Danielewicz.

Poza tym na pewno nie byłoby korzyści typu: przeszczepiamy dużo więcej narządów niż przeszczepialiśmy dotychczas, bo jesteśmy w większej organizacji.

To sprawa otwarta

Jak mówi prof. Danielewicz, bez wątpienia łatwiej byłoby rozstrzygnąć kwestię przystąpienia Polski do Eurotransplantu tylko z punktu widzenia chorych na mukowiscydozę, którzy wymagają przeszczepu. Program leczenia chorych z tą chorobą dopiero się zaczyna w Polsce i zdecydowanie jest bardziej rozwinięty w Eurotransplancie. Na problem jednak trzeba spojrzeć w szerszej perspektywie.

Dyskusja na temat udziału Polski w Eurotransplacie toczyła się w 2009 roku i wnioski były jednoznaczne: nie jesteśmy do tego przygotowani i to niekoniecznie priorytet w transplantologii. Jak twierdzi prof. Danielewicz, zbyt wiele się w tej sprawie nie zmieniło.

- Uczestnictwo Polski w Eurotransplancie jest kwestią otwartą, wymagającą zwiększenia nakładów i wielu zmian – podkreśla prof. Danielewicz.

Zdaniem prof. Danielewicza, paradoksalnie obecna sytuacja może być dodatkowym bodźcem, który spowoduje znaczące przyspieszenie programu przeszczepiania płuc u chorych z mukowiscydozą w zabrzańskim ośrodku.

Czy powinniśmy być członkami Eurotransplantu? Zdaniem specjalistów, należy tutaj zachować ostrożność.

- Z jednej strony tak, ponieważ standardy Eurotransplantu nam pomagają. Myślę, że będziemy w przyszłości członkiem Eurotransplantu, ale na dzisiaj mamy większe korzyści z tego, że posiadamy większą niezależność. Podobnie działają kraje skandynawskie, które nie należą do Eurotransplantu i mają swoja organizację – stwierdza prof. Marian Zembala, dyrektor SCCS.

Jak zapewnia prof. Zembala, w tym roku będą kolejne przeszczepy płuc u chorych z mukowiscydozą w zabrzańskim ośrodku. Na liście oczekujących na przeszczep jest czworo  pacjentów. Powszechnie uznano, że program przeszczepu płuc jest priorytetowy i wkrótce powinny być widoczne tego efekty.

Źródło: Rynek Zdrowia

Dawca.pl jest kampanią promującą świadome dawstwo narządów, szpiku oraz krwi. Jej głównym celem jest podniesienie poziomu wiedzy polskiego społeczeństwa na temat procedur przeszczepiania tkanek, komórek i narządów, a w efekcie wzrostu powszechnej akceptacji dla tych procedur.

Jej wydawcą jest Polskie Towarzystwo programów Zdrowotnych dzięki czemu posiada osobowość prawną oraz ma możliwość zbierania 1% podatku.

Jak oddać 1% podatku? W rozliczeniu wpisujemy nr KRS – 0000241772 z dopiskiem „DAWCA.PL„

Można także nas wesprzeć zamieszczając banery internetowe na stronach (baner 720×100 / baner 720×200 )

Już nieraz udowodniliście, że w Was jest siła, więc ponownie prosimy o pomoc;)

Prof. Edward Wylęgała, okulista z katowickiego szpitala, już nieraz udowodnił, że niemożliwe staje się możliwe. Właśnie wraz z prof. Efdalem Yoeruekiem z Kliniki Okulistyki Uniwersytetu Eberhard Karls w Tubingen w Niemczech przeprowadził trzy takie nowatorskie zabiegi.

- W klasycznym przeszczepie wymieniamy pełnej grubości tkankę niezależnie od tego, że zwykle większa cześć rogówki biorcy jest zdrowa – mówi nam prof. Wylęgała. – W przeszczepach warstwowych wymieniamy jedynie chorą warstwę. Dlatego dzielimy przeszczepy na warstwowe przednie (wymieniamy przednią cześć rogówki) i warstwowe tylne (wymieniamy tylną cześć rogówki). Problem tkwi w tym, że musimy wypreparować „część rogówki” o grubości zaledwie 0,012 mm. Zabieg wymaga więc niezwykłej precyzji.

Wprowadzenie nowej techniki zabiegowej było możliwie dzięki współpracy z niemieckim specjalistą. Jak dodaje prof. Wylęgała, dzięki umiejętnemu podzieleniu rogówki można ją wykorzystać dla trzech przeszczepów. Przeszczep warstwowy przedni wykonuje się najczęściej w chorobie nazwanej stożkiem rogówki, przeszczep warstwowy tylny u chorych z obrzękiem rogówki, natomiast przeszczep rąbkowych komórek macierzystych u chorych po oparzeniach rogówki.

- W sumie dzięki temu rogówki jednego dawcy umożliwiają wykonanie sześciu przeszczepów. W aspekcie borykania się z wielkimi trudnościami w pozyskaniu tkanki do przeszczepu jest to zbawienne dla wielu pacjentów – ocenia prof. Wylęgała.

Województwo śląskie jest potentatem, jeśli chodzi o przeszczepy rogówki od zmarłych dawców. Rocznie wykonuje się ok. 500 takich zabiegów na 800-900 transplantacji w całej Polsce. Największa w tym zasługa świetnych ośrodków przeszczepowych prof. Wylęgały oraz kliniki okulistycznej prof. Wandy Romaniuk w Katowicach przy ul. Ceglanej.

Przyczyny przeszczepów

• Obrzęk rogówki po operacji usunięcia zaćmy (zwyrodnienie pęcherzowe rogówki).
• Stożek rogówki.
• Blizny po zapaleniu herpetycznym rogówki.
• Inne blizny rogówki, takie jak owrzodzenie, zapalenie miąższowe, uraz.
• Zwyrodnienia i dystrofia rogówki.
• Powtórna keratoplastyka.
• Oparzenia chemiczne.
• Zakażenie bakteryjne, grzybicze, wirusowe.

Źródło: Dziennik Zachodni

- Pacjentka, której przeszczepiono płuco 21 grudnia 2011 roku opuściła szpital w Szczecinie-Zdunowie i udała się na dalszą rehabilitację. Przeszczepiony narząd jak dotychczas funkcjonuje prawidłowo, co pozwala chorej na prowadzenie normalnego trybu życia – poinformował prof. Grodzki, który był także szefem zespołu wykonującego zabieg.

Kilkudziesięcioosobowy zespół specjalistów ze szpitala w szczecińskim Zdunowie wykonał operacje u mieszkanki woj. zachodniopomorskiego, cierpiącej na skrajną rozedmę płuc. Na Pomorzu Zachodnim na przeszczep płuc czeka pięć osób.

Dotychczas w Zabrzu, w Śląskim Centrum Chorób Serca wykonano ok. 60 przeszczepów płuc u chorych, których płuca w wyniku różnych schorzeń były nieodwracalnie uszkodzone. Operacje takie wykonywane są w Zabrzu od ok. 10 lat.

Transplantacja płuc należy do najtrudniejszych. Płuca są w stałym kontakcie ze środowiskiem zewnętrznym, dlatego są bardzo narażone na infekcje. Mimo ryzyka liczba przeszczepów płuc nie spada, bo dla ciężko chorych nie ma innych opcji terapeutycznych, jak w przypadku serca – kiedy można np. wydłużyć leczenie farmakologiczne.

Ze statystyk wynika, że w światowych ośrodkach trzy miesiące po operacji transplantacji płuc przeżywa około 80 proc. pacjentów. Pięć lat przeżywa ponad połowa pacjentów po przeszczepie.

Źródło: PAP

Poniższe statystyki pokazują, że nadal istnieje potrzeba edukacji i promocji idei transplantacji ponieważ liczba oczekujących jest nadal wyższa niż dawców.

Większość zastawek biologicznych serca trzeba wymienić najpóźniej po 15-20 latach, ale zdarza się, że u niektórych chorych przestaje funkcjonować nawet po 5 latach. Zastawka aortalna nowej generacji, którą w marcu wszczepili polscy kardiochirurdzy powinna wytrzymać nawet 40 lat.

Specjaliści Kliniki Kardiochirurgii Centralnego Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie pod kierunkiem prof. Kazimierza Suwalskiego wszczepili ją 58-letniej pacjentce z mocno już zniszczoną własną zastawką, dla której była to operacja ratująca życie.

Przeszczepy wątroby w Polsce wykonywane są od 1987 r. Pierwszą taką operację przeprowadził prof. Stanisław Zieliński z ówczesnej Kliniki Akademii Medycznej w Szczecinie. Dopiero po 14 latach w sierpniu 2011 r. polscy transplantolodzy zdecydowali się na przeszczepienie tego narządu u 20-letniego mężczyzny z wirusem HIV.

Pionierski w naszym kraju zabieg przeprowadzili chirurdzy z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, najbardziej doświadczeni w przeszczepach wątroby. Chory miał już tak zniszczoną wątrobę, że transplantacja był dla niego ostatnią szansą przeżycia.

Powodem niewydolności wątroby było przewlekłe zakażenie wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Pacjent musiał też zażywać obciążające wątrobę leki przeciwko wirusowi HIV. Był w śpiączce wątrobowej, lecz po transplantacji odzyskał przytomność.

Dziełem polskiej spółki biotechnologicznej Inno Gene oraz naukowców Wielkopolskiego Centrum Onkologii w Poznaniu są nowej generacji testy genetyczne wykazujące większą podatność na raka jelita grubego i prostaty. Jacek Wojciechowicz, biotechnolog firmy, twierdzi, że są to jedyne takie testy na świecie, w postaci chipa DNA, umożliwiające równoczesną ocenę setek fragmentów DNA i występujących w nich mutacji genetycznych w jednym badaniu. Testy mają postać płytki szklanej, na której umieszczone są sondy molekularne wykrywające mutacje genetyczne.

Ich wyjątkowość polega na tym, że obejmują analizą 169 mutacji genetycznych odpowiedzialnych za proces nowotworowy i dają wynik w ciągu zaledwie dwóch dni. Żaden inny test dostępny w Polsce i innych krajach nie ma tak dużego zakresu badania.

W 2011 r. polscy chirurdzy przeprowadzili unikatowe zabiegi. Operacja usunięcia nowotworu i odtworzenia połowy krtani pozwoliła pochodzącemu z Turzy Śląskiej ponad 60-letniemu mężczyźnie normalnie mówić i oddychać. Wcześniej chorzy w jego sytuacji byli skazani na oddychanie do końca życia przez rurkę tracheostomijną i nie mogli mówić lub używali do tego tzw. sztucznej krtani.

W marcu pierwszą tego rodzaju operacją w Polsce przeprowadzili chirurdzy z Centrum Onkologii w Gliwicach. Podczas 9-godzinnego zabiegu lekarze najpierw usunęli nowotwór wraz z prawą częścią krtani i przyległymi węzłami chłonnymi. Potem odtworzyli ten organ z własnych tkanek pacjenta, pobranych i spreparowanych w czasie tej samej operacji – chrząstki żebra, płata powięzi ze skroni oraz śluzówki policzka.

Unikatową w skali światowej operację przeprowadzili ortopedzi Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie, który naprawili biodro trzyletniego Wojtka. Chłopiec był w stanie krytycznym po tym jak wpadł pod autobus i miał stłuczoną głowę oraz płuca, zwichnięty prawy staw biodrowy oraz złamaną miednicę z przemieszczeniem o kilka centymetrów kości miednicy.

Dr hab. Jerzy Sułko, ortopeda i traumatolog, zdecydował się na operację, choć nie było żadnych opisów jak to zrobić (odnotowano jedynie cztery inne skomplikowane przypadki operacyjnego leczenia złamań u dzieci). Nawiercił kość biodrową chłopca w trzech miejscach i grubym podwójnym szwem przymocowałem ją do część chrzęstnej talerza biodrowego (z cienka blaszka kostną). Kość miednicy się zrosła.

Głęboką stymulację mózgu wykorzystywano już do leczenia pacjentów z chorobą Parkinsona, dystonią, mózgowym porażeniem dziecięcym i ciężkimi postaciami bólów neuropatycznych. W czerwcu prof. Marek Harat z Kliniki Neurochirurgii 10. Wojskowego Szpitala Klinicznego w Bydgoszczy po raz pierwszy zastosował ją w Polsce u pacjentki z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi (nerwicy natręctw).

W listopadzie podobną operację, tym razem w leczeniu lekoopornej padaczki, przeprowadzili specjaliści Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie pod kierunkiem dra Pawła Naumana. Głęboką stymulacja mózgu zastosowano u cierpiącej na to schorzenie 35-letniej pacjentki.

Nowatorskie szczepionki przeciwnowotworowe i inne rodzaje terapii genowej, w których zamiast DNA będzie wykorzystywane mRNA, czyli genetyczny przepis na białko, mogą wkrótce powstać dzięki wynalazkowi naukowców z Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego (FUW).

Polskim chemikom, we współpracy z badaczami z Louisiana State University, udało się tak zmodyfikować kwas rybonukleinowy mRNA – będący w komórkach matrycą do produkcji białek – że trzykrotnie wydłużyła się jego trwałość, a wydajność syntezy białek z jego udziałem wzrosła pięciokrotnie.

Wózek inwalidzki, który można prowadzić za pomocą myśli, telefon komórkowy dobierający piosenkę odpowiednią do naszego nastroju – takie możliwości zapewni aplikacja NeurON, opracowana przez młodych naukowców z Politechniki Gdańskiej.

Osobom z bezwładnością ruchową umożliwi ona sterowanie za pomocą myśli wózkiem inwalidzkim lub swobodne obsługiwanie komputera. Wystarczy na głowę założyć opaskę z odpowiednimi czujnikami rozpoznającymi fale mózgowych. Jest ona w stanie wychwytywać zarówno proste myśli, typu „obróć coś”, „przekrój”, „zmień”, jak i mimikę twarzy – mrugnięcie okiem lewym czy prawym oraz proste emocje.

Niewidomy może poczuć kolor i kształt. To zasługa matrycy termicznej zbudowanej przez naukowców z Krakowa. Dzięki niej figury geometryczne nabiorą określonej temperatury i staną się odczuwalne dla osób niewidzących.

„Jesteśmy pionierami w tej dziedzinie. Czegoś takiego na świecie jeszcze nie było” – zapewnił w rozmowie z PAP prof. Andrzej Kos z krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej. Matryca przypomina skrzynkę wielkości kartki papieru i grubości 5-6 cm. Ma gładką powierzchnię, co odróżnia ją od aparatów do odczytywania alfabetu Braille’a.

Urządzenie przygotowano przede wszystkim do celów dydaktycznych. Matryca ma umożliwić wyjaśnienie osobom niewidomym trudnych do wyobrażenia zjawisk, takich jak np. przemieszczająca się fala.

Źródło: Gazeta.pl (Zbigniew Wojtasiński)

Kobieta miała skrajną rozedmę płuc. Nie miała szans na inne leczenie. 21 grudnia lekarze ze szpitala specjalistycznego w Szczecinie Zdunowie dowiedzieli się, że jest odpowiedni dawca i mogą pobrać płuca. Karetką pojechał po nie zespół transplantologów. W tym czasie lekarze zawiadomili i ściągnęli do szpitala pacjentkę oczekującą na przeszczep. Operacja trwała dwie godziny.

- Od lat operujemy płuca, więc technicznie mieliśmy duże doświadczenie. Trudniejszą sprawą była sama organizacja od pobrania do wszczepienia narządu – mówi prof. Grodzki. Podkreśla, że w operację zaangażowanych było kilkadziesiąt osób m.in. przy samym zabiegu dr Bartosz Kubisa, Michał Bielewicz, dr Jarosław Pieróg. Konsultowali się z prof. Markiem Ostrowskim, wojewódzkim konsultantem ds. transplantologii oraz lekarzami z Zabrza, którzy mają większe doświadczenie w tej dziedzinie. W Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu takie operacje z pozytywnym skutkiem robi się od 10 lat. Przeprowadzono już 62 przeszczepy, głównie u osób z rozedmą i zwłóknieniem płuc. Tylko w tym roku Zabrze zrealizowało 14 przeszczepów płuc.

Szczecin to drugi po Zabrzu polski ośrodek, w którym podejmuje się takie operacje. 54-latce przeszczepiono prawe płuco. Od 21 grudnia przebywała na OIOM. We wtorek już chodziła, mówiła i czuła się dobrze. Lekarze rozszerzyli rehabilitację.

Na liście oczekujących na przeszczep płuca w Szczecinie jest pięć osób.

- Większość to drobne kobiety, dla których trudniej o dawcę – mówi prof. Grodzki. – Bo częściej dawcami mogą być duzi mężczyźni. A przy płucach liczy się nie tylko grupa krwi czy zgodność HLA [antygen zgodności tkankowej - red.], ale i rozmiar płuc. W dodatku płuco to narząd, który bardzo szybko ulega uszkodzeniu.

Lekarze dopiero w siódmej dobie od operacji poinformowali o sukcesie. Wcześniej bali się, czy organizm pacjentki nie odrzuci przeszczepionego narządu. Z kobietą nadal nie można się kontaktować ze względu na zagrożenie infekcji.

Źródło: gazeta.pl